เดี๋ยวก็ต้องกลับ

ผ่านเส้นขอบฟ้ามาไกลเหลือเกิน เจอะผู้คนรอยยิ้มอากาศดี และเสียงเพลง อาหาร

อาคาร และรถยนต์ อาจเป็นจุดหมายของใครหลายคนที่ยังหวังว่าสักวัน จะเก็บ

กระเป๋าเพื่อกลับมาอีกครั้ง ชีวิตคงจะดีทุกวัน แต่ฉันรู้สึกว่าสำหรับฉันมันไกล

เหลือเกิน และยิ้มก็คงไม่ต่างกัน เมื่อทุกวันฉันใช้อากาศเพียงแค่หายใจ ต่อให้มัน

สวยและงามเท่าไร แต่เมืองนี้สำหรับฉัน ก็เพียงไว้ใช้ให้หมดวันเท่านั้น ที่ๆฉันนั้น

จากมา แค่อยากทิ้งมันไปก่อนให้ลับตา ให้พอจะลืมว่าฉัน

ได้หนีมาพ้นจากความรู้สึกล้าและเหนี่อยจากตรงนั้น ให้พ้นมาสักวันมันคงดี

ฉันแค่หนีมาพักก่อนเมื่อพร้อมแล้วจะเดินไปเมื่อพร้อมฉันจะลืมได้ ขอบคุณที่ได้มา

พบ แต่ซักวันฉันก็ต้องกลับไป