จำได้แค่นั้น

คืนที่ดาวจากลาขอบฟ้าไป ไม่กลับมา

ดวงจันทราอ้างว้างและเงียบเหงา เช่นฉัน รึเปล่า

จันทราไร้ดาว ดั่งฉันไม่มีเธอ ชีวิตที่ไร้เธอ

ไอละอองความหลัง ยังเคล้าคลอ ไม่ห่างไป

เดินทางมาตั้งไกลแต่เหมือนใจ ของฉัน ยังเหมือนเดิม

ยังอยู่ตรงนี้ที่เดิม ภาพฝันแม้เลือนลาง

แต่ยังเห็น เพราะยังมี

ความคิดถึง ไม่เคยจะยอมเข้าใจ

ไม่ฟังความแปรผันไป ยังดื้อรั้น ยังทำงานตามหัวใจ

ความจริงควรเข้าใจ และรับรู้ ความเป็นไป

เราต้องเดินจากไกล และไม่หวนคืนมา ย้อนใหม่

ควรเข้าใจ เรียนรู้ และยอมรับมัน

แต่ ความทรงจำ ความรัก และภาพฝัน ข้างในใจ

ยังดำเนินต่อไป ดั่งไม่ลบ ไม่เลือนหายไป

ไม่จำว่าเราจบ ยังไง

ดั่งจำได้เพียงว่าเรา เคยรักกันเท่าไหร่ จำได้แค่นั้น

ความอาวรโลมเร้า ให้หัวใจ ไม่ปล่อยเธอ

พันธนาการไว้ ผูกด้วยคำว่ารัก เสมอ

เจ็บตรงที่ฉันมีเธอ ในฝันใช่ความจริง และฝืนไม่ยอมตื่น

ความคิดถึง ไม่เคยจะยอมเข้าใจ

ไม่ฟังความแปรผันไป ยังดื้อรั้น ยังทำงานตามหัวใจ

ความจริงควรเข้าใจ และรับรู้ ความเป็นไป

เราต้องเดินจากไกล และไม่หวนคืนมาย้อนใหม่

ควรเข้าใจ เรียนรู้ และยอมรับมัน

แต่ ความทรงจำ ความรัก และภาพฝัน ข้างในใจ

ยังดำเนินต่อไป ดั่งไม่ลบ ไม่เลือนหายไป

ไม่จำว่าเราจบ ยังไง

ดั่งจำได้เพียงว่าเรา เคยรักกันเท่าไหร่ จำได้แค่นั้น

ความจริงควรเข้าใจ และรับรู้ ความเป็นไป

เราต้องเดินจากไกล และไม่หวนคืนมาย้อนใหม่

ควรเข้าใจ เรียนรู้ และยอมรับมัน

แต่ ความทรงจำ ความรัก และภาพฝัน ข้างในใจ

ยังดำเนินต่อไป ดั่งไม่ลบ ไม่เลือนหายไป

ไม่จำว่าเราจบ ยังไง

ดั่งจำได้เพียงว่าเรา เคยรักกันเท่าไหร่ จำได้แค่นั้น