ไม่ทัน

ฉันและเธอเจอกัน ในวันที่เหงาใจ

จากเพื่อนที่เคยห่าง ๆ ยิ่งนานยิ่งคิดไกล

รอแค่เพียงเวลา ให้พร้อมได้พูดไป

ว่าทั้งหัวใจให้เธอเท่านั้น

รออยู่เสมอ จนได้เจอเธอและเขานั้นเดินผ่าน

จับมือกันและกัน ในวันนั้น

ก็รู้ ว่าคงไม่เหลืออะไรให้ฉันฝันได้อีกแล้ว ไม่เหลือเลย

แม้แค่เพียงสบตา คงไม่เหมือนที่เคย

ทั้งหัวใจมันแตกสลาย

เพื่อนที่มีหนึ่งคำ ยังไม่ทันได้บอกไป

คำว่ารัก ในใจฉัน

ทุก ๆ วันต้องเก็บ คำนั้นไว้ในใจ

ก็ได้แค่เพียงมองตา แต่ไม่เคยพูดไป

เพราะว่ากลัวความจริง หากเธอนั้นมีใคร

และทั้งหัวใจเธอไม่ใช่ฉัน

รออยู่เสมอ จนได้เจอเธอและเขานั้นเดินผ่าน

จับมือกันและกัน ในวันนั้น

ก็รู้ ว่าคงไม่เหลืออะไร ให้ฉันฝันได้อีกแล้ว ไม่เหลือเลย

แม้แค่เพียงสบตา คงไม่เหมือนที่เคย

ทั้งหัวใจมันแตกสลาย

เพื่อนที่มีหนึ่งคำ ยังไม่ทันได้บอกไป

คำว่ารัก ได้ยินไหม

และทุกวันจากนี้ คงไม่เหมือนที่เคย

ฝืนเท่าไหร่ต้องทนให้ไหว

เพื่อนที่มีหนึ่งคำ คงไม่มีวันได้พูดไป

คำว่ารัก คงไม่ทัน...อีกแล้ว