นึกเสียว่าสงสาร_อ้อย กะท้อน

นึกเสียว่าสงสาร-อ้อยกะท้อน

ถามว่ารักแค่ไหนนับเม็ดทรายทั้งทะเลก็รู้

ลมหายใจที่มีอยู่คือความคิดถึงจากฉัน

ถามจะเจ็บแค่ไหนหากเธอไปรักใครสักวัน

ก็ลองนับดูสายฝนนั้นนั่นคือน้ำตาจากใจ

ก็เลยอยากให้รู้ก็เลยอยากให้เห็น

ก่อนจะทำร้ายกันกว่านี้

เพราะโลกนี้มีเธอเพียงคนเดียว

ฉันจึงเสียเธอไม่ได้ถ้าเธออยากทำร้ายก็เชิญ

แต่อย่าเดินหนีไปจากฉันนึกเสียว่าสงสาร

อย่าลงทัณฑ์ด้วยการลาจาก

ถามกันสักกี่ครั้งก็ยังบอกเธออย่างนี้

ฟ้าทุกวันเปลี่ยนสีแต่ฉันไม่เคยเปลี่ยนใจ

ก็เลยอยากให้รู้ก็เลยอยากให้เห็น

ก่อนจะทำร้ายกันกว่านี้

เพราะโลกนี้มีเธอเพียงคนเดียว

ฉันจึงเสียเธอไม่ได้ถ้าเธออยากทำร้ายก็เชิญ

แต่อย่าเดินหนีไปจากฉันนึกเสียว่าสงสาร

อย่าลงทัณฑ์ด้วยการลาจาก

นึกเสียว่าสงสารอย่าลงทัณฑ์

ด้วยคำว่าลาก่อน