สายเกินไป

เมื่อก่อนเธอและฉันเราต่างเป็นเพื่อนกัน

ส่วนตัวเรานั้น เราเข้ากันได้ดี

รู้ใจกันและกัน ความพูกพัน ล้นปรี่

เยื่อใยและไมตรี

แต่จู่จู่เราสอง ต้องจากกัน เหินห่าง

ต่อนานนานครั้ง จึงเจอะกันซักที

พบเจอกันเมื่อใด เราสุขใจ ล้นปรี่

พูดคุย กันทั้งวัน

แล้ววันหนึ่งเรา มาเจอหน้ากัน

เธอนั้นซิ มีคู่ขวัญ เป็นเงาเฝ้าตามไม่ห่าง

โว..

ใจแสนจะปวดร้าว ทนฝืน ยิ้มให้กับเขา

เกลื่อน กลบ รอยเศร้าหมอง

เพิ่งจะรู้ ว่ารัก มันก็สายแล้วนั่น

คงไม่มีวัน ได้ชื่นชมสมปอง

น้ำตา รินตกในเต็มปรี่ไปทุกห้อง

เฝ้ามอง อย่างเสียดาย