歌词
Η νύκτα χρόνος για τ' εμέ, πέφτ' η βροχή στο δώμα
Η θάλασσα βογγά βαριά
Βάσταξε, μαύρη μου καρδιά
Δεν ξημερών' ακόμα
Ακόμ' η νύκτα είναι βαθειά, τ' αστέρια είναι κρυμμένα
Φως δεν υπάρχει πουθενά
θάλασσα, κάμποι και βουνά
Στην νύκτα είναι πνιγμένα
Η Λεμησσός ατάραχη είναι, θαρρείς, σε μνήμα
Κορμί νεκρό χωρίς ψυχή
Μονάχ' ακούετ' η βροχή
Και τ' αφρισμένο κύμα
Ω νύκτα σκοτεινή! θαρρώ πως είσαι κόλασίς μου·
Η όψις σου κι ο κοχλασμός,
Όλη, θαρρώ, κατοπτρισμός
Πως είσαι της ψυχής μου.
Κρυφοχαράζ' η χαραυγή κι ακόμα σκεπασμένος
Είναι παντού ο ουρανός
Εβγήκεν ο Αυγερινός
Στην συννεφιά κρυμμένος
Φύσα, βοριά, και σκόρπισε τα νέφη που μαυρίζουν
Να δω την όψιν τ' ουρανού
Να δω το φως τ' αυγερινού
Όπου μ' ανακουφίζουν
Αχ! της καρδιάς μου την φωτιάν εκείνη μόνο σβήνει
Ω άγγελε στην ευμορφιάν!
Ω Πλάστη μου, δος μου καρδιάν
Να ζω χωρίς εκείνην