Ég tortímdi sjálfum mér

Gleymdur og grafinn

Alblóðugur með stungur í bakinu

Veitt af þeim sem eitt sinn kallaði ljós mitt og líf

Það dimmir yfir himni veraldarinnar

Ég er skugginn í nóttinni

Falinn á ljóslausum götum

Alheimsins

Yfirgefinn í hljóðlausum geim

Tómleikans

ég er holdgervingur

Einmanaleikans

Nú sé ég endann á þessum myrka gangi

Þar er ekkert ljós, heldur veggur sem á stendur, þú

Ljósið var ekki það sem stakk mig í bakið

Það var ég sjálfur sem dró mig út fyrir ramma þess

Ég tortímdi sjálfum mér